قالب وردپرس درنا توس
خانه / طاهر غزال / فدای رنگ مهتابیت بگردم / فدای رنگ مهتابیت بگردم – 121-135

فدای رنگ مهتابیت بگردم – 121-135


    

8-11

فدای رنگ مهتابیت بگردم

زيباترين ترانه‌هاى مردم ايران

گردآورى، انتخاب و تصحيح

طاهر غزال (محمد حسين حقيقى)

    

121

دلم می‌خواد از اون سرچشمه آبی.

دلم می‌خواد از اون آهو کبابی.

دلم می‌خواد از اون شب‌های مهتاب

که با دلبر کنم یک لحظه خوابی!

 

122

سفر کردی. سفر را دور کردی.

دلم را خانه‌ی زنبور کردی.

سفر کردی برای مال دنیا،

خودت پیر و مرا رنجور کردی.

 

123

گُل سرخی بُدم ــ خارم تو کردی.

به درد و غم گرفتارم تو کردی.

به درد و غم گرفتارم شب و روز

علاجم کن، که بیمارم تو کردی.

 

124

گل من ــ عاشق زارم تو کردی.

گلی بودم ــ ولی خارم تو کردی.

گلی بودم ــ میان باغ و بستان؛

به خاک کوچه‌بازارم تو کردی!

 

125

لب بون اومدی ــ رُخ تازه کردی.

قدت را با قدم اندازه کردی.

تو که پوشیده‌ای رخت عروسی،

مکش سرمه، که زخم تازه کردی!

 

126

خروس بی‌محل. بی‌بال گردی!

الاهی تا همیشه لال گردی!

نکرده در بغل آن یارِ شیرین

تمام مردمو بیدار کردی!

 

127

قدت با سرو ماند در بلندی.

لبت با غنچه ماند چون بخندی.

ترا بابات به دولت می‌فروشد،

خریدارت منم گر می‌پسندی.

 

128

چه شد ــ چون شد ــ چه‌ها شد ــ گل چه دیدی؟

ز قول من چی گفتن؟ چی شنیدی؟

چه افتاد و چه واقع شد ــ چه رخ داد؟

چطور شد که دل از یارت بریدی؟

   

129

گل سرخ و سفید ــ  از من رمیدی؛

مگر حرف بدی از من شنیدی؟

چه بد کردم به تو ای نازنین یار،

چرا مهر و وفا از من بریدی؟

  

130

خداوندا، دلم دارد غباری؛

در این منزل نمی‌گیرد قراری؛

روم جای دگر منزل بگیرم؛

که این منزل ندارد اعتباری.

  

131

گل من، جامه‌ی شب‌رنگ داری.

لب غنچه ــ دهانِ تنگ داری.

ندارم غیر تو دلدارِ دیگر،

چرا از بوسه‌ی من ننگ داری؟

 

132

بیا یارا، الاهی را تو داری.

زبان مرغ و ماهی را تو داری.

زبان مرغ و ماهی ــ تاجِ دولت.

نشان پادشاهی را تو داری.

 

133

سر قلیون گلناری تو داری.

لب و دندون ■ توداری.

سر شب تا سحر دورت بگردم؛

کلید خواب و بیداری تو داری.

 

134

الا دختر، نقاب بسته داری.

به زیر چادرت گلدسته داری.

از آن گلدسته‌ات ــ یک گل به من ده،

که صد پیر و جوان دلخسته داری!

   

135

گل من ــ لب به مثل لاله داری.

عرق در رو، به مثل ژاله داری.

گهی بی‌مهری و گه ــ مهربونی

چرا از بوسه‌ام دل‌ناگرونی؟

  

درباره‌ی علی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *